فرهاد رجبعلي – چهارشنبه 6 شهریور

سخن ديروز آيت‌الله خامنه‌اي سخني ست كاملا بجا، ولي بيانش از جانب ايشان جالب توجه است. ايشان روز گذشته در ‏جمع نخبگان جوان گفتند: روزي كه در چاه‌هاي نفت را ببنديم، روز خوبي براي ملت ايران خواهد بود اگر درآمد ‏كشور با توليد علم و دانش صورت گيرد. ‏
‏ ‏
اين آرزوي هر ايراني ست كه ثروت ملي صرف و هزينه واردات علم و دانش نشود، اما چقدر مي‌تواند با ايدئولوژي ‏حاكميت جمهوري اسلامي به واقعيت نزديك شود؟ وقتي سياست حاكم بر جامعه جوان ايران رفتاري قهري دارد و سه ‏دهه است كه بيشتر مغزهاي كشور را فراري داده، چگونه توان پلمپ چاههاي نفت و ذخيره دارد كه رهبر انقلاب برآن ‏تاكيد كرده‌اند؟ ‏
‏ ‏
سالهاست سياست و رفتار مسوولان کشور، به وضوح حامل يک پيام واضح بوده و آن اين که هر كس از ما نيست و ‏نمي‌تواند و نمي‌خواهد عقايدش را با نظام جمهوري اسلامي وفق دهد برود.‏

اكنون مقام هاي ارشد حکومتي، بعد از سالها اجراي چنين سياست هايي، آرزو مي‌كنند كه توليد دانش جايگزين توليد و ‏درآمد نفت شود و به نخبگان جوان و برندگان المپيادهاي مختلف پند مي‌دهند كه بمانيد و با هوش و ذكاوت‌تان كشور را ‏آباد كنيد. اما كسي نيست كه اين تناقضات را يادآور مسوولان ما كند كه چه راهبردي براي اين مهم در نظر و دورنماي ‏جمهوري اسلامي وجود داشته و دارد؟ سياستهاي جمهوري اسلامي همواره در تضاد آشكار با توليد علم و دانش بوده ‏است. مگر نه اين است كه بابت پافشاري بر غني سازي اورانيوم تمامي دروازه‌هاي جهاني را به روي خود بسته‌ايم؟ ‏حال اين جوان ايراني كه به قول رهبري سرشار از هوش و استعداد است، چگونه و با چه پشتوانه‌اي بدون ارتباط با علم ‏و تكنولوژي روز دنيا موثر واقع شود و مخترعي حاذق باشد؟! ‏
‏ ‏
شايد سران جمهوري اسلامي توليد علم را هم همانند قهرماني هادي ساعي در المپيك پكن معلول نظر عالم ديگر بر ‏ايرانيان مي‌دانند كه ان‌شاالله القاء و الهامي شود و به خواب‌ها بيايند و جوان ايراني به اختراعي كاشف…‏
‏ ‏
باري، هيچ يك از سخنان اخير رهبران ايران در زمينه توليد علم، نه به موضعگيري‌هاي گذشته آنان درباره جامعه ‏روشنفكر و عالم كشور نزديك است و نه با سياست‌هاي كلان جمهوري اسلامي همخواني دارد. حروف و سخنان زيبا در ‏اين باب از جانب بسياري گفته شده و وقت آن است كه امسوولان کشور جاي شعار دادن‌ها، تنها به تغيير رفتار بينديشند ‏تا ديگر بخش‌هاي هرم نيز به تكاپو افتند. ‏
‏ ‏
هرچند در حكومت‌هاي توتاليتر سخت‌ترين كار ترك عادت و تغيير رفتار حاكم است و سخت‌تر از آن اصلاح مجريانش، ‏اما امري ست كاملا ضروري كه لازمه چرخش چرخ علمي و اقتصادي كشور است تا از چنين ركودي به درآيد. شكي ‏نيست كه تفوق سياسي به انواع تسلط‌ها منجر خواهد شد از جمله تسلط اقتصادي.‏